'Mijn gezicht is verborgen achter een masker dat uit tepels bestaat. Ik nodig de mensen uit een danszaal binnen te gaan waar al muziek gemaakt wordt. Na een poosje, wanneer de zaal al vol mensen is, ga ik, vastgebonden in een rolstoel, naar binnen om aan het feest deel te nemen. Voor zover mogelijk, probeer ik dansbewegingen op de muziek te maken.' (Renate Bertlmann, Feministische Kunst / Internationaal. Performances video film documentatie 29 november 1978 – 31 januari 1979, Amsterdam (Stichting De Appel) 1978, p. 7.)