Dirk Braeckman filmt klok Oude Kerk voor werk in tentoonstelling de Appel Art Centre. In de 67 meter hoge toren van de Oude Kerk – het oudste nog bestaande gebouw van Amsterdam – bevinden zich vier klokken: Geloof, Hoop, Liefde en Vrijheid. Braeckman koos ervoor de laatste met zijn filmcamera vast te leggen.

Deze winter presenteert de Appel arts centre gelijktijdig soloprojecten van de Belgische kunstenaar Dirk Braeckman en de Britse kunstenaar Zarina Bhimji. Braeckman maakt verstilde, sensibele foto’s in grijstinten op groot formaat. Beelden die geen uitgesponnen verhalen vertellen, maar die geladen zijn met een bepaalde sfeer en daardoor “als tijdbommen wegtikken”, zoals auteur Luc Sante het formuleert. In deze tentoonstelling presenteert Braeckman op basis van de recent door Roma Publications uitgeven titelloze publicatie (die het midden houdt tussen een kunstenaarsboek en een catalogue raisonné) een uitgekiende selectie nieuwe foto’s. Uit zijn omvangrijke archief aan negatieven selecteerde hij opnamen waarvan nog nooit afdrukken waren gemaakt.

Meer info over de tentoonstelling vindt u hier.

Sinds enige tijd breidt Braeckman zijn werkgebied uit met videokunst. De tentoonstelling belicht beide aspecten van zijn oeuvre. Naast enkele fotoseries wordt onder meer ‘Hemony’ getoond: een videowerk dat hij kort voor de opening van de tentoonstelling maakte in de Oude Kerk te Amsterdam, op een steenworp afstand van de Appel. Op deze manier wordt de geschiedenis van de stad een onderdeel van de tentoonstelling.

In de 67 meter hoge toren van de Oude Kerk – het oudste nog bestaande gebouw van Amsterdam – bevinden zich vier klokken: Geloof, Hoop, Liefde en Vrijheid. Braeckman koos ervoor de laatste met zijn filmcamera vast te leggen. Waar de inwoners van Amsterdam de kerkklokken regelmatig horen luiden maar niet kunnen zien, draait de kunstenaar dit om: we zien hoe de klok wordt geluid, maar we horen het niet. Door het ontbreken van elk geluid wordt de klok bijna fysiek aanwezig, alsof je het lichamelijk kunt ervaren zonder het te horen. In die zin sluit het werk naadloos aan bij zijn fotografisch oeuvre, waarin de kunstenaar immer wordt gedreven door zijn fascinatie voor de textuur en tastbaarheid van vastgelegde objecten en omgevingen.

Braeckman heeft dit werk bij wijze van hoge uitzondering een titel meegegeven. Normaal gesproken vermijdt hij in zijn werk elk verhalend element; het zal de kijker dan ook nooit volledig duidelijk worden waarom we zien wat we zien. Wát we zien is waar het om gaat, wat het bij ons oproept, en de manier waarop hij ons dat voorschotelt. Het kunstwerk als fysieke ervaring, waarnaar we langdurig en intensief kunnen blijven kijken.

Van 18 november 2012 tot 13 januari 2013 presenteert Kunsthalle Erfurt tevens een retrospectief van het werk van Braeckman. Zie www.kunsthalle-erfurt.de