Met veel plezier maken we de winnaar bekend van de Dirk Braeckman wedstrijd. Daphne Rieken heeft de tentoonstelling van Dirk Braeckman gerecenseerd op een humoristische doch kritische wijze. Zij heeft het laatste exemplaar gewonnen van de gesigneerde editie van Dirk Braeckman. Wij danken alle inzenders! Lees verder voor de recensie.

Het suggestieve beeld van Dirk Braeckman

Door: Daphne Rieken

...Straks stromen zuchten van de wanden
(Druk de top van de gekromde duim ter ondersteuning tegen de wijsvinger.
Krom ringvinger en pink naar binnen, druk wijs- en middelvinger goed aan en beweeg ze zijdelings heen en weer- zorg ervoor dat er geen schurende deeltjes onder de vingertoppen komen te zitten) Let niet op de tijd maar wacht niet tot het te laat is
(Fragment uit Sisyphus- gedicht van Peter Verhelst- onderdeel van de fotoserie Sisyphus op de begaande grond van De Appel)

“Are you Dutch by any chance?” Een Ierse bezoeker van De Appel arts centre staat voor het Nederlandse gedicht van Peter Verhelst. “I’m pretty good in reading your language but I have no clue what’s between the brackets (..)” Mijn ogen glijden over het papier terwijl mijn vingers de posities innemen die Verhelst beschrijft. Ik plaats m’n duim tegen m’n wijsvinger, knijp m’n ringvinger en pink stevig tegen elkaar, en beweeg ze zijdelings heen- en weer. Als ik mijn blik van het gedicht naar de foto’s van Braeckman verplaats, zie ik schimmige afbeeldingen van plaatjes uit erotische tijdschriften. Mijn handgebaar heeft plots iets obsceens.

Het fotografisch oeuvre van Dirk Braeckman heeft de naam verhullend en abstract te zijn. Maar intuïtief weet je als beschouwer precies waar het over gaat. Onheil hangt in de lucht. Naast de Sisyphus-serie met pornografische foto’s maakt Braeckman voor het eerst een selectie uit zijn werk op basis van één onderwerp. Hij koos voor korrelige grijs-zwarte weergaves van interieurs met gordijnen. Zelfs als Braeckman lege ruimtes vastlegt, voel je de aanwezigheid van een ander. Het is de fotograaf zelf, die zijn aanwezigheid verraadt door de felle reflecties van zijn flits.

Als de Ier de beweging van mijn hand ziet, bedankt hij me voor de moeite en loopt snel achter zijn vrouw aan. Ik blijf alleen achter in de presentatieruimte en onderwerp de foto’s van erotische plaatjes aan een nader onderzoek. Bij iedere foto werpt de camera een duidelijk waarneembare slagschaduw over het beeld. De aanwezigheid van de fotograaf is formeel nog sterker dan in de interieurs, maar nu kijken we naar afbeeldingen van afbeeldingen. De fotograaf kan hierbij onmogelijk aanwezig zijn. Soms zoomt hij zover in dat niet meer duidelijk is wat we zien. Verstrengelde lichamen, een man of een vrouw, je vraag het je af. En zo werkt het bij veel foto’s van Braeckman. Instinctief weet je meteen waar het over gaat, maar vervolgens treedt het mysterie in en worden de beelden ongrijpbaar.

Instinct is fysieke kennis, een weten zonder te denken. Braeckman maakt foto’s die een klemmend beroep doen op deze kennis. Juist daarom is het vreemd dat de fotograaf in de bovenzaal een formeel en inhoudelijk benadering kiest voor zijn werk. Zo’n thema vraagt om rationeel verbanden te leggen tussen de werken, terwijl de foto’s bedoeld zijn als besloten werelden Het gordijn (als metafoor voor verduisteren en verhullen) is waarschijnlijk een goed gekozen onderwerp om zijn werk te duiden, maar de foto’s verdragen niet zoveel duiding. Het wordt een geforceerd kader voor iets wat ambigu moet blijven. En toch. Ook in deze gordijnen-serie suggereert Braeckman iets wat niet helemaal te peilen valt en dat mag best een beetje schuren.